Στέκεται εκεί...δελεαστικό και όμορφο και περιμένει να το πιάσω...με την ίδια λαχτάρα και θέληση που έδειξα για να το αντικρύσω.Δε μου θυμώνει που το αμφισβήτησα...δεν υπάρχει άλλωστε λόγος να το αμφισβητήσω...ξέρει πως το ονειρευόμουν απλά δεν το πίστευα...έτσι έγινα,μα δεν πείστηκα πως είναι απλά ένα παραμύθι που τελειώνει στο μια φορά και έναν καιρό.
Μίλησα πολύ,σκέφτηκα πολύ,εξήγησα πολύ...μια καρδιά φτιαγμένη από πολύ και δυο χέρια παραδωμένα στο λίγο.Μα δεν σταμάτησα,δε λύγισα,δεν αρνήθηκα αυτό που είμαι και θέλω να κάνω...και συνεχίζω και ελπίζω κι ας με αφήνει πίσω του και αυτό μερικές φορές...
Δύσκολο να διαχειριστείς τον πόνο λένε...και την αγάπη; δύσκολο είναι κι αυτό...
Ν'αγαπάς και να το βλέπεις πως σε ξεπερνάει...πως και εσύ ο ίδιος είσαι λίγος μπροστά σ'αυτό το τόσο μεγάλο και όμορφο συναίσθημα που γι'αυτό μιλούν και το περιγράφουν όλοι...με κάθε λέξη...
Τελειώνουν,όμως,κάποτε και οι λέξεις...μοιάζουν κι αυτές λίγες και μικρές,ανίκανες και ανήμπορες να δηλώσουν αυτό ακριβώς που θες να πεις...όσο κι αν τις περιπλέξεις,να τις συνδυάσεις,να τις τραβήξεις,να τις βάλεις σε κάθε θέση και σειρά μέσα στην πρόταση...συνοδευόμενες από χίλια δυο επίθετα και επιρρήματα και σε βαθμό υπερθετικό...
πάντα θα είναι τα υποκοριστικά μιας σιωπής ικανής να πει τα πάντα...
Όλα είναι τόσο μικρά πια,που τα κάνω και μοιάζουν αστεία...σιωπή λοιπόν;
Est un défi...qui remplit l'espace ...qu'aucun mot ne remplace...
18.10.2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου