Κρίμα στον αναπλήρωτο χρόνο που αναλώνουμε στα βλέμματα και τις σιωπές.
*για σένα λέω.
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015
Εδώ στο νησί...
Είναι όμορφα, γαλήνια, ήσυχα... μέσα και έξω μου.
Οι μέρες ξεκινούν και τελειώνουν με χαμόγελο!
Δεν είναι όλα εδώ. Οι δικοί μου οι άνθρωποι δεν είναι εδώ όμως κατά έναν διαβολικό τρόπο είναι όλα τ' άλλα.
Το αγαπώ ήδη αυτό το μέρος. Για την ηρεμία που μου προσφέρει, για τον ενθουσιασμό που κάνει την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, για τους νέους ανθρώπους που έφερε στη ζωή μου -τους μικρούς και τους μεγάλους-.
Για τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα, για τον ήλιο που με ζεσταίνει τα πρωινά, για τις μαζώξεις κάτω απ' τις μουριές, τις σινεφίλ συναντήσεις, τα ρακόμελα και τους καφέδες. Για τις παιδικές φωνές, τα σκανταλιάρικα χαμόγελα και τις αγκαλιές των μαθητών μου.
Είναι όμορφα εδώ σου λέω. Κι αν καμιά φορά συννεφιάζω για όσα μου λείπουν...σκέφτομαι πως ακόμα κι αν με θεώρησαν τρελή για την επιλογή μου και γκρίνιαζα κι εγώ η ίδια για την επιθυμία μου...ο εαυτός μου ήξερε πριν από μένα τι ήταν αυτό που ήθελα και χρειαζόμουν.
Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά πρέπει να παλεύεις για τα περισσότερα....
άλλωστε, αν σ' αγαπούν...θα καταλάβουν!
Οι μέρες ξεκινούν και τελειώνουν με χαμόγελο!
Δεν είναι όλα εδώ. Οι δικοί μου οι άνθρωποι δεν είναι εδώ όμως κατά έναν διαβολικό τρόπο είναι όλα τ' άλλα.
Το αγαπώ ήδη αυτό το μέρος. Για την ηρεμία που μου προσφέρει, για τον ενθουσιασμό που κάνει την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, για τους νέους ανθρώπους που έφερε στη ζωή μου -τους μικρούς και τους μεγάλους-.
Για τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα, για τον ήλιο που με ζεσταίνει τα πρωινά, για τις μαζώξεις κάτω απ' τις μουριές, τις σινεφίλ συναντήσεις, τα ρακόμελα και τους καφέδες. Για τις παιδικές φωνές, τα σκανταλιάρικα χαμόγελα και τις αγκαλιές των μαθητών μου.
Είναι όμορφα εδώ σου λέω. Κι αν καμιά φορά συννεφιάζω για όσα μου λείπουν...σκέφτομαι πως ακόμα κι αν με θεώρησαν τρελή για την επιλογή μου και γκρίνιαζα κι εγώ η ίδια για την επιθυμία μου...ο εαυτός μου ήξερε πριν από μένα τι ήταν αυτό που ήθελα και χρειαζόμουν.
Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά πρέπει να παλεύεις για τα περισσότερα....
άλλωστε, αν σ' αγαπούν...θα καταλάβουν!
31.10.2015
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2015
Πρόσωπα
Πρόσωπα να έχεις στη ζωή σου...
να τα κοιτάζεις βαθιά μέσα στα μάτια, να ακούς το γέλιο τους στ' αυτιά σου, να τους χαρίζεις μικρές και μεγάλες αγκαλιές και κλεφτά φιλιά στους ώμους.
να στήνετε τραπέζια γεμάτα φαγητό, καλοκαίρια γεμάτα ταξίδια και ζωές γεμάτες όνειρα.
να τρεμοπαίζει η καρδιά σου στο δάκρυ που βλέπεις στην άκρη των ματιών τους, στα λόγια αγάπης και βαθιάς στοργής που βγαίνουν απ' τα χείλη τους, στα μικρά μυστικά που μαθαίνεις τις πιο ανύποπτες στιγμές αλλά ακόμα και στο συννεφιασμένο βλέμμα τους και τις πικρές τους λέξεις...
να τα κρατάς σφιχτά απ' το χέρι στα πρώτα τους βήματα...στα πιο μικρά και στα πιο μεγάλα, στα κοντινά και στα πιο μακρινά και να είσαι δίπλα τους με κάθε τρόπο.
να τα υποδέχεσαι και ενίοτε να τα αποχαιρετάς. Να τους σέρνεις τις βαλίτσες σαν πούπουλα από τη χαρά σου όταν φτάνουν σε σένα και να τους βάζεις σε τρένα και αεροπλάνα με τις ίδιες βαλίτσες πιο βαριές και από πέτρες, απ' τη λύπη σου.
να τα ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής και να λυγίζεις στη φωνή τους, να θες να βρεις τον τρόπο να μη χάνεις στιγμές απ' τις στιγμές τους και όταν τα βλέπεις στα όνειρα σου, να θες ξυπνώντας να τα αγκαλιάσεις, όπως δεν το έχεις κάνει ποτέ.
να γεμίζεις γαλήνη και πληρότητα στη σκέψη τους και η ζωή να κυλά σαν ατέλειωτος χορός...ένα καταμεσήμερο που μυρίζει κρασί, καλοκαίρι και θάλασσα.
και ακόμα και όταν φεύγεις μακριά τους...να ξέρεις ήδη πως σ' εκείνα θα γυρίσεις.
"And I’ll find my way back home just to read upon the light that’s in your eyes
and if you ever feel alone just remember that I’ll be coming back..."
να τα κοιτάζεις βαθιά μέσα στα μάτια, να ακούς το γέλιο τους στ' αυτιά σου, να τους χαρίζεις μικρές και μεγάλες αγκαλιές και κλεφτά φιλιά στους ώμους.
να στήνετε τραπέζια γεμάτα φαγητό, καλοκαίρια γεμάτα ταξίδια και ζωές γεμάτες όνειρα.
να τρεμοπαίζει η καρδιά σου στο δάκρυ που βλέπεις στην άκρη των ματιών τους, στα λόγια αγάπης και βαθιάς στοργής που βγαίνουν απ' τα χείλη τους, στα μικρά μυστικά που μαθαίνεις τις πιο ανύποπτες στιγμές αλλά ακόμα και στο συννεφιασμένο βλέμμα τους και τις πικρές τους λέξεις...
να τα κρατάς σφιχτά απ' το χέρι στα πρώτα τους βήματα...στα πιο μικρά και στα πιο μεγάλα, στα κοντινά και στα πιο μακρινά και να είσαι δίπλα τους με κάθε τρόπο.
να τα υποδέχεσαι και ενίοτε να τα αποχαιρετάς. Να τους σέρνεις τις βαλίτσες σαν πούπουλα από τη χαρά σου όταν φτάνουν σε σένα και να τους βάζεις σε τρένα και αεροπλάνα με τις ίδιες βαλίτσες πιο βαριές και από πέτρες, απ' τη λύπη σου.
να τα ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής και να λυγίζεις στη φωνή τους, να θες να βρεις τον τρόπο να μη χάνεις στιγμές απ' τις στιγμές τους και όταν τα βλέπεις στα όνειρα σου, να θες ξυπνώντας να τα αγκαλιάσεις, όπως δεν το έχεις κάνει ποτέ.
να γεμίζεις γαλήνη και πληρότητα στη σκέψη τους και η ζωή να κυλά σαν ατέλειωτος χορός...ένα καταμεσήμερο που μυρίζει κρασί, καλοκαίρι και θάλασσα.
και ακόμα και όταν φεύγεις μακριά τους...να ξέρεις ήδη πως σ' εκείνα θα γυρίσεις.
"And I’ll find my way back home just to read upon the light that’s in your eyes
and if you ever feel alone just remember that I’ll be coming back..."
28.08.2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)